ΠΟΛΕΜΟΣ…ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

Απόψεις- θέσεις πνευματικών ανθρώπων για τον πόλεμο:

«Δεν υπήρξε ποτέ καλός πόλεμος ή κακή ειρήνη»!

Φραγκλίνος: «Ο πόλεμος είναι η επιστήμη της Καταστροφής »

Άμποτ: «Η απειλή ενός ατομικού πολέμου είναι η σταθερή μέριμνά μας.

Ένας άλλος πόλεμος δεν πρόκειται να είναι η έκφραση μιας

οικουμενικής λύσσας, μιας απαραδειγμάτιστης μανίας. Οι

άνθρωποι θα ξεκινήσουν για να ξεριζώσουν το γένος τους ».

Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος. 

Οι μαθητές της Β’ τάξης του Γυμνασίου Βόνιτσας στοχάζονται, προβληματίζονται, εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους για τον πόλεμο…

   Αφορμή για την καταγραφή των σκέψεων των μαθητών/τριώνστάθηκε το απόσπασμα, που εμπεριέχεται στο σχολικό βιβλίο των κειμένων της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, της συγγραφέως Εντίτα

Μόρρις: «Τα λουλούδια της Χιροσίμα» αλλά και το κάτωθι ποίημα του Μεταπολεμικού ποιητή  

Ν. Βρεττάκου: «Στον Ρόμπερτ Όπενχάιμερ ».

Προσέξτε με, όχι, είμαι αυτός που επέζησε, φίλε Οπενχάιμερ! 

Τα χείλη μου και τα πόδια μου τα’ χω ξεθάψει απ’ τη Χιροσίμα.

Τα χείλη μου γινήκαν σκόνη και πέσανε.

Μόνο το στόμα μου έμεινε ν’ ανοιγοκλείνει.

Τ’ άσπρο μου σαν ασβεστωμένο πρόσωπο,

δε μπορεί πια να κλάψει, να γελάσει, να ‘χει ένα όνομα .

  Δε μπορεί πια Ρόμπερτ! Κοίταξε με καλύτερα.

1. Οπενχάιμερ( Ρόμπερτ): Αμερικάνος φυσικός Γερμανικής καταγωγής, ο επικεφαλής της ομάδας των επιστημόνων που κατασκεύασε την ατομική βόμβα.

 Μέσα από το παραπάνω ποίημα οι μαθητές της Β΄ Γυμνασίου κλήθηκαν να αναλογιστούν τα συναισθήματα ενός θύματος της ατομικής βόμβας.   Γράφουν χαρακτηριστικά:

 Ο ήρωας του ποιήματος του Νικηφόρου Βρεττάκου «Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ» είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Επέζησε από το ολοκαύτωμα της Χιροσίμα και με ένα γράμμα που αποτελεί δριμύ κατηγορώ απευθύνεται στον πρωταίτιο αυτής της τραγωδίας. Με σπαραχτική φωνή εκφράζει τον πόνο, την απελπισία, την οργή και την απογοήτευσή του και κάθε άλλο παρά τυχερός νιώθει που επέζησε, αφού δεν είναι πια ο ίδιος! Έχασε τα χέρια, τα πόδια, τα χείλη ,το πρόσωπο του. Έμεινε ένα ανθρώπινο ράκος χωρίς ταυτότητα. Δεν μπορεί πια να νιώσει, να εκφραστεί! Υπάρχει αλλά δεν ζει! Αισθάνεται παραίτηση, απέραντη θλίψη και απαισιοδοξία για τη ζωή που του έκλεψε άδικα ο Οπενχάιμερ και οι όμοιοι του στο όνομα της επιστήμης! 

  Στο απόσπασμα του ποιήματος, ένα θύμα της ατομικής βόμβας που ρίχτηκε στη Χιροσίμα, απευθύνεται στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ. Από τα χείλη του βγαίνει μια αγωνιώδης κραυγή σε αυτόν που του στέρησε τη ζωή, όταν αποφάσισε να κατασκευάσει τη βόμβα. Η απελπισία και η θλίψη πηγάζουν βαθιά μέσα από την ψυχή του και ο πόνος γεμίζει την ύπαρξή του. Διαμαρτύρεται φωνάζοντας δυνατά, ώστε να προσέξει το άσπρο του πρόσωπο, που δεν μπορεί πια ούτε να κλάψει ούτε να γελάσει, αλλά και το παραμορφωμένο του σώμα. Από μέσα του βγαίνει ένας τεράστιος πόνος και πολύ μεγάλος θυμός. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει πια ελπίδα και μέλλον. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο. όπως όλα τα θύματα των πολέμων που υποφέρουν χωρίς να φταίνε. Η κομματιασμένη του ψυχή φωνάζει και η κραυγή του φτάνει στη δική μας ψυχή:

 « Ποτέ πια πόλεμος, ειρήνη για πάντα, ειρήνη σε όλο τον κόσμο!!!»

  Ένα θύμα της ατομικής βόμβας, έχει το δικαίωμα να εκφράζεται και να φωνάζει με ό,τι ψυχικό απόθεμα του έχει απομείνει, για το πόσο πονάει, λυπάται και υποφέρει από το κακό που του προκάλεσαν χωρίς το ίδιο να φταίει. Έχει το δικαίωμα να ειρωνεύεται και να χλευάζει αυτόν που το έφερε σ’ αυτή την τραγική κατάσταση και παρόλο που φαινομενικά είναι το πιο αδύναμο, έχει το θάρρος να λέει αυτό που νιώθει χωρίς φόβο και δεύτερες σκέψεις.

Στο συγκεκριμένο κείμενο, ένα θύμα της ατομικής βόμβας απευθύνεται στον Οπενχάιμερ. Στην αρχή από τα ματωμένα χείλη του πηγάζει μια κραυγή γεμάτη θυμό προς αυτόν που του στέρησε τη ζωή και κατασκεύασε τη βόμβα. Η απελπισία και η θλίψη είναι τα κύρια συναισθήματα που πηγάζουν από την ψυχή του. Γι’ αυτόν τον άνθρωπο δεν υπάρχει ελπίδα και μέλλον. Είναι μια αγνή ψυχή και βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση χωρίς να φταίει. 

  Ας φωνάξουμε όλοι μαζί, λοιπόν:

 « Ειρήνη για πάντα !», 

«Ειρήνη σ’ όλη την ανθρωπότητα!»

 Τέλος, οι μαθητές/τριες αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο και καταγράφουν τα συναισθήματά τους εστιάζοντας, από την οπτική γωνία ενός παρατηρητή που βλέπει ένα θύμα που επέζησε της ατομική βόμβας της Χιροσίμα. Αντικρίζω ό,τι απέμεινε από την ανείπωτη τραγωδία της Χιροσίμα. Ένα ανθρώπινο ερείπιο με σώμα διαλυμένο και ψυχή καταρρακωμένη. Νιώθω τον αβάσταχτο πόνο του. Κάποτε ήταν όλο ζωή, όνειρα, ελπίδα… Τώρα τίποτα! Με κατακλύζει θλίψη, απελπισία, απογοήτευση. Δεν υπάρχουν λέξεις να δώσουν παρηγοριά. Όταν σου παίρνουν τη ζωή χωρίς αιτία, τότε μόνο οργή και θυμό, μπορείς να νιώσεις.

Εύχομαι ο κόσμος να άλλαζε! Ακόμα έχω ελπίδες.

Αξίζει να προσπαθήσουμε… Βοηθώντας αυτούς που μας χρειάζονται. Αν τους στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις ίσως κάποτε να πιστέψουν ότι έχουν ακόμα δύναμη να σηκώσουν το κεφάλι και να κοιτάξουν μπροστά, να χαμογελάσουν ξανά. Έτσι, ο κόσμος θα χτιστεί απ’ την αρχή σε νέες, πιο στέρεες βάσεις! 

 Καθώς βρέθηκα στο νοσοκομείο της Χιροσίμα για να επισκεφτώ έναν συγγενή μου, η ματιά μου έπεσε πάνω σ’ έναν ασθενή με παράξενη και παραμορφωμένη όψη. Ήταν αδύνατος, με ένα τεράστιο, πρησμένο κεφάλι κι ένα απλανές βλέμμα. Αυτή η εικόνα με τράβηξε κι έτσι τον πλησίασα στον θάλαμο που νοσηλευόταν. Η θλίψη των ματιών του διαπέρασε την ψυχή μου και σκέφτηκα:

 «Τι να πέρασε αυτός ο άνθρωπος! Άραγε πρόλαβε να ζήσει κάποιες στιγμές ευτυχίας;». Ένιωσα πόνο, βαθιά στεναχώρια και τον συμπόνεσα για όσα είχε περάσει. Οι γιατροί μου εξήγησαν πως όλα αυτά, το παραμορφωμένο σώμα, το τεράστιο κεφάλι, τα γυμνά μάτια, ήταν συνέπειες της ραδιενέργειας από τη ρίψη της ατομικής βόμβας. Και τότε μπήκα στη θέση του κι αναρωτήθηκα «Τι θα γινόταν αν βρισκόμουν εγώ στο μέρος, όπου κάποιοι αποφάσισαν να ρίξουν την ατομική βόμβα;». Τέλος, πήρα τη μεγάλη απόφαση να διαλαλήσω σε όλους τις οδυνηρές συνέπειες του πολέμου και να αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις για την ειρήνη. 

  Για την ειρήνη που πρέπει να εδραιωθεί σ’ αυτόν τον κόσμο! 

  Πρέπει να σταματήσουν οι πόλεμοι!

Οφείλουμε όλοι μας να προσπαθήσουμε να μη χαθούν άλλες αθώες ψυχές που δεν φταίνε σε τίποτα! 

  ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! 

  ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

…Μετά την επίσκεψή μου στο νοσοκομείο αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο παρουσιάζοντας την πραγματική αλήθεια για όσα συνέβησαν στη Χιροσίμα, ώστε να ευαισθητοποιηθούν κι άλλα άτομα απ’ το σημαντικό και θλιβερό αυτό γεγονός. 

  Τέλος, μέσα από διαδηλώσεις και αγώνες για την επικράτηση της ειρήνης, θα αγωνιζόμουν για έναν καλύτερο κόσμο!

   Έναν κόσμο γεμάτο Αγάπη, Αλληλοσεβασμό και Αλληλεγγύη!

Ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή τους στην εργασία τους μαθητές /τριες :

Ρούφη Μυρτώ ,Παππά Λυδία ,Φούντα Θάλεια, Σάλιαρη Νικολέτα ,Παπαγιάννη

Μάρθα, Φέγγαρη Βασιλική (Β3) ,Καλαντζή Θεοδώρα – Φαίδρα ,Ζαρκαδούλα

Δημήτρη, Αναστασάτο Παναγιώτη, Γκικδήμα Ηλιάνα, Ζαφειρούλη Θεόδωρο

(Β1)

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Διμπλαλέξη Ασήμω